Wiadomości
wszystkie
Recenzja filmowa nr 694: Jak obrabować bank (PLAKAT)
Recenzja również na: mediakrytyk.pl
Nasze poprzednie recenzje alfabetycznie
Pod tym generycznym tytułem kryje się generyczny film, który swoją generyczność próbuje ukryć pod szybką akcją. Z miernym skutkiem.
Grupa przyjaciół napada na banki, jednocześnie prowadząc w internecie swego rodzaju poradnik, jak się do tego zabrać i jak postępować w kontaktach z policją. Po piętach depczą im agenci FBI.
To że na YouTube utrzymałby się kanał transmitujący przebieg prawdziwego napadu na bank, to tylko jeden z absurdów tego filmu. Innym jest przekonanie, że będę podczas seansu kibicować złodziejom. Oczywiście mają oni swoje „szlachetne” pobudki, ale twórcy nie starają się nam ich przybliżyć, a bohaterów charakterologicznie rozwinąć. Wychodzą chyba z założenia, że każdy widz będzie reagował jak Pies Pawłowa, jeśli usłyszy frazę „chore dziecko” i „weteran wojenny”. Poza tym mam czuć sympatię do przestępców, bo podczas swoich napadów nikogo nie krzywdzą. Fakt, że za każdym razem wywijają bronią i serwują ludziom traumę na całe życie, najwidoczniej się nie liczy.
Bo przecież po drugiej stronie mamy bezdusznych i niekompetentnych agentów FBI. Istne dzieci we mgle. Zawsze zastanawia mnie jakim cudem USA jeszcze w jakikolwiek sposób funkcjonuje, skoro przestępcy dysponują umiejętnościami Davida Copperfielda i technologią z trzeciego tysiąclecia, a stróże prawa ledwo obsługują klawiaturę komputera.
To taki film, w którym gdy bohater ma wejść do silnie chronionego obiektu, to zobaczymy go „przed” i „po”, ale nie „w trakcie”, bo „w trakcie” wymagałoby pewnej dozy kreatywności i logicznego myślenia, a ten film wyraźnie cierpi na niedobór w obu kwestiach. Dobrze wypadają tu tylko aktorzy, zwłaszcza Nicholas Hoult, który dźwiga fabułę na swoich barkach i wyraźnie się tu marnuje.
Tonalnie mamy prawdziwy groch z kapustą. Oglądamy śmieszne i dynamiczne filmiki w stylu teledysków, żeby za chwile przerzucić się na niemal egzekucję z grobową muzyką w tle. Porzucamy dobrze rokujących bohaterów na rzecz takich, którzy są tu kompletnie niepotrzebni. (Chyba że do lokowania produktu. Kompulsywne zajadanie pewnych chrupek wypada dość komicznie). To wyraźnie miał być film na ważny temat, a wychodzimy z konkluzją, że bankierzy są źli. Bardzo odkrywcze. Gdzieś tam pod warstwą klisz i banałów czaiła się być może ciekawa historia. Niestety rwany montaż i szantaż emocjonalny to za mało, żeby ją wydobyć.
(Ala Cieślewicz)
Reż. David Leitch
Ocena: 4/10